اضطراب به شکل ترس و نگرانی تجربه میشود اما ترس و نگرانی احساساتی کاملا طبیعی و در بسیاری موارد هم به حق هستند. ترس از ما در برابر خطرات حفاظت میکند اما در مورد اختلال اضطراب موضوع بر سر موقعیتهایی است که در آن اصلا خطری وجود ندارد. در این موارد، ترس به لحاظ عقلانی بیدلیل است، با وجود این کاملا واقعی به نظر میرسد.
اختلال اضطراب به شکلهای مختلفی وجود دارد از جمله به شکل «فوبیا» یا هراس اما چیزی که زندگی فرد را محدود میکند، اختلال اضطراب فراگیر است. چون در حالیکه فوبیا ترس و هراس از موقعیتهایی مشخص یا مرتبط با چیزهایی خاص است مانند فوبیای عنکبوت یا هراس از پرواز اما اختلال اضطراب فراگیر اساسا به موقعیت یا چیزی خاص برنمیگردد.
اختلال اضطراب فراگیر به طور دائم با فرد همراه است؛ سایهای است که در هر گوشه پنهان شده است و هر زمان میتواند حمله کند البته این به این معنا نیست که انسانهایی که با این مشکل روانی دست به گریباناند، آدمهایی ناتوان هستند یا چنین به نظر میآیند. برای بسیاری از کسانی که این مشکل را دارند استرس مدام یک وضعیت طبیعی است که دائم در آن به سر میبرند. این افراد از دوره نوجوانیشان یاد گرفتهاند نگرانیهایشان را پنهان و زندگی روزمرهشان را مدیریت کنند. با این حال، ترس و اضطراب وجود آنها را دربر میگیرد و آنان را منزوی میکند.
نقش ورزش در بهبود علائم
هر کس بهتر است دو تا سه بار در هفته دستکم ۳۰ دقیقه بهگونهای ورزش کند که بر اثر آن انرژی زیادی مصرف کند و عرق بریزد. فرق نمیکند این ورزش چه باشد، دو، شنا، بدمینتون، فوتبال و … . ورزش کمک میکند تا آدرنالینی که هنگام استرس ترشح میشود از بین برود. علاوه بر این، واکنش بدن در برابر ورزش مانند واکنش آن در برابر استرس است. ضربان قلب بالا میرود، بدن عرق میکند و نفس سنگینتر برمیآید. بدین ترتیب بدن موقع ورزش یاد میگیرد و تمرین میکند که با این واکنشها چگونه رفتار کند و در نتیجه وقتی بار دیگر دچار استرس شد، میتواند بهتر بر آن غلبه کند.
