سیده مبینا محسنی تکیه
مسئولیتپذیری در رهبری به معنای پذیرفتن مالکیت کامل یک وضعیت است؛ خواه شرایط مطلوب باشد، خواه بحرانی. رهبران واقعی تنها مدیرانی برای شرایط اضطراری نیستند، بلکه در تمام ابعاد سازمان هوشیارانه عمل میکنند و اجازه نمیدهند مسائل کوچک به بحرانهای بزرگ تبدیل شود. پذیرش مسئولیت یعنی استفاده از مهارتهایی که شاید از قبل موجود نبوده یا یادگیری سریع مهارتهای تازه برای مدیریت چالشهای جدید.
در رهبری مسئولانه، مهارتها اهمیت دارند، اما نگرش مهمتر است. این نگرش به معنای آمادگی برای تصمیمگیریهای سخت و ایستادگی در برابر فشارهایی است که اغلب رهبران را از مسیر درست منحرف میکند. رهبر مسئولیتپذیر به چارچوبهای موجود محدود نمیشود، بلکه با تخیل، آیندهنگری و پذیرش ریسکهای حسابشده مسیر تازهای برای سازمان میسازد. چنین رهبری تا زمانی که تغییر لازم ایجاد نشود دست از تلاش برنمیدارد.
پذیرش اشتباه؛ نقطه تمایز رهبران واقعی
همه انسانها اشتباه میکنند، اما تفاوت رهبران بزرگ در نحوه مواجهه با اشتباهات است. بسیاری از رهبران تصور میکنند نباید خطا داشته باشند یا حداقل نباید اشتباهاتشان روشن شود و همین طرز فکر آنها را به سمت پنهانکاری یا مقصر دانستن دیگران سوق میدهد. در مقابل، رهبران مسئولیتپذیر اشتباهات را میپذیرند، برای اصلاح آنها اقدام میکنند و میدانند که صداقت امروز، سرمایه اعتماد فرداست. این رهبران میدانند پذیرش مسئولیت اکنون، آینده نگاه دیگران به آنها را شکل میدهد.
مسئولیتپذیری در رهبری مانند آزمونی است که رهبر در برابر عموم پس میدهد. اینکه آیا او صادق بوده، آیا پیش از اینکه مسائل سازمان را درگیر کند مدیریت لازم را انجام داده، و آیا به اندازه کافی استراتژیک عمل کرده است، تعیینکننده سطح اعتماد افراد است. وقتی اعتماد سست میشود، تلاش برای بازسازی آن دشوار میگردد و توضیحات بیشتر فقط باعث بیاعتمادی عمیقتر میشود. چرخهای منفی شکل میگیرد که میتواند یک مسئله کوچک را به بحرانی تبدیل کند که هیچ تلاشی قادر به کنترل آن نیست.
رهبران موفق بحران را قبل از تولد آن مدیریت میکنند. آنها نیازهای اطلاعاتی افراد سازمان را میشناسند و با شفافیت و هوشیاری اعتماد را حفظ میکنند. مسئولیتپذیری تنها مدیریت امروز نیست؛ بلکه توجه دائم به آینده سازمان، نیازهای کارکنان و رضایت و عملکرد بالای آنان است. این نگرش شامل حذف موانع، ایجاد محیط رشد و پرورش نیروهای حیاتی برای آینده است.
رهبری به مثابه رابطهای مبتنی بر تعهد
رهبران بزرگ رهبری را شبیه یک رابطه متعهدانه میبینند. این رابطه نیازمند حضور دائم، توجه، انعطافپذیری و آمادگی برای مواجهه با هر آنچیزی است که ممکن است در مسیر ظاهر شود. هیچ رهبر موفقی نمیتواند بگوید برای حل یک مشکل آمده اما نسبت به آینده سازمان تعهدی ندارد. اعتماد متقابل زمانی ساخته میشود که هر دو طرف حس کنند در یک مسیر مشترک هستند و فارغ از نتیجه، همراه یکدیگر خواهند بود.
رهبران روزمرهای که مردم را همراه خود میدانند، میتوانند از اشتباهات بازگردند، مسئولیتهای تازه بپذیرند و در برابر ارزشهای اخلاقی بایستند. آنها با تعهد، نه با بیتفاوتی، سازمان را اداره میکنند و حاضرند برای رشد از منطقه راحتی خود بیرون بیایند. این رهبران گاهی با جنگهای درونی شخصی روبهرو هستند، اما توانایی بازسازی خود را نیز دارند.
اهمیت انتقال آگاهانه رهبری به نسل بعد
مسئولیتپذیری تنها به مدیریت امروز محدود نمیشود. مهمترین وظیفه یک رهبر این است که انتقال رهبری به نسل بعد را بهگونهای کامل، برنامهریزیشده و بدون تنش انجام دهد. این بخش از مسئولیتپذیری دشوار است، زیرا هر رهبر باید از مالکیت مطلق سازمان فاصله بگیرد و تغییرات آینده را بپذیرد، حتی اگر این تغییرات مطابق سلیقه او نباشد. راهنمایی نسل آینده بخش مهمی از بلوغ رهبری است.
پذیرش مسئولیت یعنی شناسایی مشکلات، یافتن راهحلها، تخصیص منابع استراتژیک و در عین حال توجه به عنصر انسانی. رهبری بدون توجه به انسانها، رهبری ناقص است. بهترین استراتژیها زمانی اثرگذار میشوند که از دل همدلی، هوشیاری و انسانیت رهبر شکل گرفته باشند. رهبران مسئولیتپذیر با ترکیب استراتژی و انسانیت، سازمان را از نقطهای به نقطه دیگر هدایت میکنند و فراتر از آن پیش میبرند.
