تست مثلث عشق استرنبرگ ابزاری روانسنجی مبتنی بر نظریهای است که رابرت استرنبرگ در سال ۱۹۸۶ ارائه کرد. این تست با هدف سنجش سه مؤلفه بنیادی صمیمت، اشتیاق و تعهد—طراحی شده است که به پژوهشگران و مراکز بالینی امکان میدهد تا ساختار عاطفی روابط عاشقانه را بهصورت کمّی تحلیل کنند. اهمیت این آزمون از آنجا ناشی میشود که عشق بهعنوان متغیری چندبعدی میتواند پیامدهای روانشناختی، سلامت ذهنی و پایداری رابطه را پیشبینی کند و ارزیابی دقیق مؤلفههای آن برای پژوهش و مداخلات بالینی ضروری است.
مؤلفهها و طبقهبندیهای عشق
در چارچوب نظریه مثلثی استرنبرگ، صمیمت به احساس نزدیکی، اشتراک هیجانات، حمایت عاطفی و اعتماد متقابل اشاره دارد؛ شور یا اشتیاق شامل هیجانهای جنسی، جذابیت فیزیکی و انگیزشهای دگرجذبی است؛ و مؤلفه تصمیم/تعهد نشانگر تصمیم اولیه برای دوست داشتن و تصمیم بلندمدت برای حفظ رابطه است. ترکیبهای مختلف شدت این سه مؤلفه انواع عشق را شکل میدهد، از «عدم عشق» تا «عشق کامل» (Consummate Love) که نشانگر شدت بالا در هر سه بعد است. این ساختار نظری، چارچوبی ساده اما مفید برای مطالعهٔ تغییرات رابطهای در طول زمان و در بسترهای فرهنگی مختلف فراهم میآورد.
شیوه اجرا: ساختار پرسشنامه و فرایند جمعآوری
مقیاس مثلث عشق استرنبرگ (Sternberg Triangular Love Scale — STLS) در نسخههای کامل و کوتاه موجود است و معمولاً مجموعهای از آیتمها سه زیرمقیاس صمیمت، شور و تعهد شامل میشود. آیتمها بهصورت گزارههای خودگزارشی مطرح میشوند و پاسخدهندگان با مقیاس لیکرت (مثلاً از «کاملاً مخالفم» تا «کاملاً موافقم») میزان توافق خود را اعلام میکنند. پرسشنامه میتواند بهصورت یکطرفه (ادراک یک طرف از رابطه) یا دوطرفه (هر دو شریک بهطور مستقل پاسخ میدهند) اجرا شود تا امکان مقایسهٔ ادراکهای متقابل فراهم شود.
محاسبه نمرات و معیارهای مرجع
پس از تکمیل پرسشنامه، امتیازات هر زیرمقیاس با جمع یا میانگینگیری آیتمهای مرتبط محاسبه میشود. در مرحلهٔ بعد، برای تفسیر بهتر، معمولاً نمرات فردی با میانگینها و انحراف معیارهای نمونهٔ مرجع مقایسه میشوند. برخی پژوهشها نسخههای نرمالشده یا جداول مقایسهای ویژهٔ گروههای سنی، فرهنگی یا مدت رابطه فراهم کردهاند تا تفسیر دقیقتری ارائه شود.
تفسیر بالینی و پژوهشی نتایج
تفسیر نتایج باید هم شامل تحلیل شدت مطلق هر مؤلفه و هم ترکیب نسبی آنها باشد. شدت بالای سه مؤلفه نشاندهنده«عشق کامل» و پایداری رابطه است؛ اما ترکیبهای نامتوازن میتوانند نشانهٔ آسیبپذیریهایی باشند که مداخلات هدفمند لازم دارند، برای مثال تعهد بالا اما صمیمت پایین ممکن است نشانگر رابطهای استراتژیک ولی عاطفاً سرد باشد که به تقویت ارتباطات عاطفی نیاز دارد.
