سیده مبینا محسنی تکیه
حذف مزایای SNAP (برنامه کمک غذایی مکمل، Supplemental Nutrition Assistance Program) تأثیرات عمیقی بر زندگی میلیونها فرد کمدرآمد خواهد داشت. این تأثیر تنها محدود به تغذیه نیست؛ بلکه سلامت روان افرادی که به این مزایا وابسته هستند نیز به شدت تحت تأثیر قرار میگیرد. مطالعات متعدد نشان دادهاند که ناامنی غذایی با اضطراب، افسردگی و مشکلات روانی دیگر مرتبط است و نبود خدمات کافی سلامت روان، این چرخه را وارد مسیر خطرناکتری میکند.
شواهد علمی ارتباط ناامنی غذایی و سلامت روان
مطالعهای دوطرفه منتشر شده در American Journal of Psychiatry نشان میدهد که «مطالعات فراوانی شواهدی ارائه کردهاند که ارتباط بین اختلالات روانی و ناامنی غذایی را تأیید میکند»، اما همزمان اشاره میکند که «تعداد بسیار کمی از مطالعات تلاش کردهاند راهحلهایی برای این مشکل ارائه دهند». مطالعات دیگری نیز این نتیجه را تأیید میکنند، از جمله مطالعهای که در سال ۲۰۲۵ در PLOS Mental Health منتشر شد: «ناامنی غذایی پیشبینیکننده علائم همزمان بالاتر اضطراب و افسردگی بود (با استفاده از معیارهای GAD-7 و PHQ-8) و این نتایج پس از کنترل متغیرهای جنسیت، سن، زمان و سلامت روان در ماه گذشته به دست آمد.»
ارتباط منطقی نیز قابل مشاهده است: کمبود تغذیه افراد را در معرض بیماری و مشکلات جسمی قرار میدهد و بیماری طبیعی است که مشکلات روانی ایجاد کند. از منظر روانی، اگر فرد مطمئن نباشد چگونه خود یا خانوادهاش را تغذیه خواهد کرد، احتمالاً دچار اضطراب و حتی افسردگی خواهد شد. زمانی که برنامههایی که به آنها وابستهاند ناگهان در دسترس نباشند، این احساسات تشدید میشوند و سلامت روان بیش از پیش در معرض خطر قرار میگیرد.
چرخه خطرناک: ناامنی غذایی و کمبود خدمات سلامت روان
ناامنی غذایی باعث افزایش نیاز به خدمات سلامت روان میشود، اما این خدمات اغلب کمبودجه، غیرقابل دسترس و بیش از حد بارگذاری شدهاند. مطالعه American Journal of Psychiatry نشان میدهد که «افرادی که در خانوارهای دارای ناامنی غذایی زندگی میکنند، بیشتر از دیگران از خدمات سلامت روان استفاده میکنند». اما زمانی که این خدمات در دسترس نباشند، چه اتفاقی میافتد؟ طبق مطالعهای در General Hospital Psychiatry در سال ۲۰۲۳، میانگین زمان انتظار برای دریافت نوبت حضوری یا از طریق تلهسایکایاتری بین ۴۳ تا ۶۷ روز بود و این زمان در مناطق روستایی میتواند بسیار طولانیتر شود.
برای برخی افراد، انتظار ۴۳ روزه برای دریافت خدمات روانی میتواند پیامدهای فاجعهباری داشته باشد. مطالعهای در سال ۲۰۲۲ نشان داد که در میان ۲۶,۹۶۲ دانشآموز دچار ناامنی غذایی، ۳۰٪ از آنها احساس غم یا ناامیدی به مدت دو هفته یا بیشتر طی ۱۲ ماه گذشته را گزارش کردند، که شاخصی از افسردگی و در بدترین حالت، گرایش به خودکشی است. این مسئله نشان میدهد که یک چرخه پیچیده ایجاد میشود: ناامنی غذایی سلامت روان را تحت تأثیر قرار میدهد و وقتی افراد برای دریافت کمک روانی اقدام میکنند، خدمات مورد نیاز آنها همیشه در دسترس نیست.
اقدامات پیشنهادی برای متخصصان سلامت روان
با توجه به تأثیرات جدی ناامنی غذایی بر سلامت روان، متخصصان و مددکاران اجتماعی باید هوشیار باشند و برای حمایت از افراد آسیبپذیر اقدام کنند. نخستین گام، آشنایی با برنامهها و منابع محلی و ایالتی مرتبط با کمک غذایی و معرفی آنها به مراجعان نیازمند است. همچنین، پیگیری اخبار ملی مانند تعطیلی دولت و تحلیل تأثیرات آن بر جمعیتهای آسیبپذیر اهمیت دارد.
متخصصان میتوانند با استفاده از تخصص و نفوذ خود، از حقوق و نیازهای افراد حمایت کنند و با سازمانها و نهادهای محلی همکاری نمایند. ارائه خدمات روانی با هزینه متغیر یا رایگان برای افرادی که تحت تأثیر حذف مزایای SNAP قرار گرفتهاند، اقدامی مؤثر و انساندوستانه است. همچنین، ادامه آموزش و یادگیری درباره مسائل اجتماعی و دولتی و تأثیر آنها بر سلامت روان افراد، بخشی از تعهد حرفهای متخصصان محسوب میشود.
