سیده مبینا محسنی تکیه
رشد والدگری فرآیندی آرام، عمیق و پیوسته است که از لحظاتی سرشار از خودآگاهی، فروتنی و شفقت شکل میگیرد. والدین در مسیر مراقبت از فرزندان، بارها و بارها با اضطراب، استرس و تصمیمهای ناگهانی روبهرو میشوند؛ لحظاتی که اگر بدون مکث سپری شوند، به نگرانیهای بزرگ و واکنشهای احساسی منجر خواهند شد. این مکثهای احساسی در زمان فشار و تنش، فرصتی میآفرینند تا والد بهجای وحشتزدگی، از نقطهی آگاهی به یک واکنش هدفمند و همراه با آرامش برسد.
چند تابستان پیش، دخترم همراه دوستانش برای کمپزدن به یک جزیره رفت. همیشه وقتی سفر میرفت یا به مقصد میرسید، خبری میداد؛ یک پیام کوتاه، عکسی از مسیر یا آنچه ما در خانواده «تماس مقصد» مینامیم. این رسم کوچک و مطمئنکننده از سالهای نوجوانی تا بزرگسالی فرزندانم باقی ماند و به یک عادت آرامبخش برای همهی ما تبدیل شد. اما آن آخر هفته هیچ پیامی نرسید؛ نه پس از چند ساعت، نه یک روز و نه حتی دو روز.
وقتی ذهن والدین به سمت سناریوهای ترسناک میرود
در روز اول به خودم گفتم همه چیز طبیعی است. اما با گذشت روز سوم، ذهنم وارد همان مسیر آشنا و هولناک هر والد شد: اگر اتفاقی افتاده باشد چه؟ اگر گم شده باشند چه؟ نگرانی ظرف چند دقیقه تبدیل شد به وحشت. برای آرام کردن ذهنم، ابتدا به پسرم زنگ زدم و بعد، در حالت کامل «مادر نگران»، با جنگلبان پارک تماس گرفتم تا فقط مطمئن شوم دخترم سالم رسیده است. تصور سادهای داشتم: او اسم را در یک لیست چک میکند و خیالم راحت میشود. اما اتفاق دیگری افتاد.
چهلوپنج دقیقه بعد فهمیدم جنگلبان سوار قایق شده، تا جزیره پارو زده و نام دخترم را با بلندگو فریاد زده است: «ملیسا! مادرت دنبالته!» و چند لحظه بعد، دخترم تماس گرفت: سالم، خوشحال و به قول خودش «کاملاً خجالتزده». موجی از آرامش به من رسید اما بلافاصله احساس شرم همراه شد؛ شرم از اینکه ترس من از مرز منطقی عبور کرده و دختر سیوچهار سالهام را در شرایطی خجالتآور قرار داده بود.
همتنظیمی؛ مهارتی که فرزندان هم میآموزند
سال بعد، پیش از سفر دوبارهی او و شریکش، یک ویدئو برایم فرستاد؛ با چهرهای آرام و صدایی محکم و مهربان. توضیح داد که چهار روز اوتآفگرید خواهند بود، سرویس تلفن ندارند، در گروهی امن هستند، کارکنان پارک هر روز دوبار سر میزنند و رادیوی اضطراری هم دارند. بعد گفت: «مامان… لطفاً اون جنگلبان خوب رو با قایق نفرست دنبال ما.» و هر دو با خنده گفتند: «خیلی دوستت داریم.» من هم با اشکی در چشمهایم خندیدم. در آن لحظه فهمیدم که دخترم مرا مسخره نمیکرد بلکه داشت همتنظیمی میکرد؛ آرامآرام اضطرابم را تسکین میداد و پیوندمان را تقویت میکرد. او همان کاری را انجام میداد که سالها به والدین آموزش داده بودم: پاسخ دادن به احساسات با شفقت، نه قضاوت.
والدگری ما را فروتن میکند. ما آنقدر عمیقاً اهمیت میدهیم که گاهی عشقمان زیر سایهی ترس پنهان میشود. گمان میکنیم واکنشهای ما برای امنیت فرزند است، اما اغلب تلاش داریم طوفانی را که درونمان برپاست آرام کنیم. نگرانی مفید وجود دارد: برداشتن بارانی، شارژ تلفن، استفاده از کلاه ایمنی. اما نوع دیگری از نگرانی هم هست؛ نگرانی چرخشی که بیوقفه بزرگ میشود و ما را از حضور آرام به واکنش وحشتزده میکشاند.
فرا-لحظه؛ مکث مقدسی که واکنش را به خرد تبدیل میکند
در مرکز هوش هیجانی ییل، جایی که مهارتهای مدیریت احساسات آموزش داده میشود، مفهومی به نام «فرا-لحظه» معرفی میکنیم. این مفهوم همان مکث میان تحریک شدن و واکنش دادن است؛ فضایی کوچک اما مقدس که در آن خرد فرصت ظهور پیدا میکند. در این مکث، والد از خود میپرسد: بهترین نسخهی من در این لحظه کیست؟ میخواهم فرزندم امروز چه تصویری از من داشته باشد و بعدها چه چیزی را به یاد بیاورد؟ این مکث ترس را حذف نمیکند اما به ما اجازه میدهد با آرامش و آگاهی به آن پاسخ دهیم؛ پیام دادن به دوست، نوشتن نگرانی، کشیدن یک نفس عمیق یا فقط صبر کردن.
تبدیل نگرانی به اعتماد؛ هدیهای دوطرفه
وقتی ویدئوی دخترم را تماشا کردم، لبخند زدم و شاکر خرد هیجانی او شدم. او یاد گرفته بود با گرما به نگرانی پاسخ دهد، با صبر به ترس و با خنده به عشق. پیامش روشن بود: «میدانیم برایمان اهمیت قائل هستی، فقط نشانمان بده که به ما اعتماد داری.» اینجاست که قدرت آرام فرا-لحظه آشکار میشود؛ احساسات ما نهتنها زندگی خودمان، بلکه زندگی کسانی را که دوستشان داریم شکل میدهند. اگر شما هم نگرانی پیامندادن فرزند را تجربه کردهاید، تنها نیستید. پشت هر تماس اضطراری یا شب بیخوابی، عشقی نهفته است که بهدنبال تعادل میگردد. هنر والدگری آن است که عشق را با اعتماد همراه کنیم و اجازه دهیم آرامش فرزندانمان به ما یادآوری کند که میتوانیم طوفانهای درونی را بدون انتقال آنها پشت سر بگذاریم.
