سیده مبینا محسنی تکیه
وقتی کودکان اجازه میدهند هوش مصنوعی جای آنها بنویسد، فرصت ارزشمند خلاقیت را از دست میدهند. نوشتن یک فرآیند خلاقانه است که به کودکان امکان میدهد با انتخاب کلمات و شکل دادن ایدهها، توانایی بیان خود را رشد دهند. وقتی این فرآیند توسط هوش مصنوعی انجام شود، کودکان دیگر درگیر این تجربه یادگیری مهم نخواهند بود.
علاوه بر خلاقیت، نوشتن باعث میشود کودکان با چالشها و ناامیدیهای مرتبط با کار فکری روبرو شوند و یاد بگیرند چگونه بر آنها غلبه کنند. وقتی هوش مصنوعی جایگزین تلاش کودک شود، این فرصت یادگیری مهم از بین میرود و کودکان در برابر مشکلات ذهنی و تلاشهای مداوم آسیبپذیر میشوند.
وقتی والدین به فرزندانشان در انجام تکالیف کمک میکنند، لازم است جلوی استفاده نابجا از هوش مصنوعی در پروژههای نوشتاری را بگیرند. تشویق به نوشتن خودکار توسط هوش مصنوعی میتواند مهارتهای اساسی نوشتاری و تفکر انتقادی را در کودکان تضعیف کند.
دیدگاه جان اشتاینر در مورد هوش مصنوعی و نوشتن علمی
مجله معتبر «انجمن پزشکی آمریکا» مقالهای منتشر کرده است که نویسنده آن، جان اشتاینر، به خطرات استفاده از هوش مصنوعی در نگارش علمی پرداخته است. او توضیح میدهد که دانشمندان اغلب به دلیل نداشتن لذت یا توانمندی کافی در نوشتن، و همچنین تحت فشار حجم زیاد کارهای پژوهشی و آموزشی، به هوش مصنوعی روی میآورند تا روند نوشتن را کوتاه کنند.
اما اشتاینر هشدار میدهد که در میان این فشارها، اهمیت نوشتن به عنوان یک عمل خلاقانه فراموش میشود. این موضوع تنها به نوشتن علمی محدود نیست؛ بلکه هر نوع نوشتن، از کلاسهای ابتدایی تا سطوح تحصیلات تکمیلی، یک فرآیند خلاقانه و مهم است. اگر کودکان و نوجوانان نوشتن خود را به هوش مصنوعی بسپارند، فرصت انتخاب آگاهانه کلمات و شکل دادن ایدهها را از دست میدهند. آنها نمیآموزند چگونه بهترین روشها برای بیان افکار خود را پیدا کنند و در نتیجه خلاقیتشان کاهش مییابد. جان اشتاینر از نویسنده تد چانگ نقل میکند که گفته است: «وظیفهای که هوش مصنوعی مولد بیشترین موفقیت را در آن داشته، پایین آوردن انتظارات ماست، هم از آنچه میخوانیم و هم از خودمان وقتی چیزی مینویسیم تا دیگران بخوانند. این فناوری ذاتاً انسانزدایی است چون ما را کمتر از آنچه هستیم میداند: خالقان و فهمندگان معنا.»
دشواریها و اهمیت تلاش در نوشتن
نوشتن، چه برای دانشمند و چه برای کودک، با چالش و تلاش همراه است. انتخاب دقیق کلمات و بیان شفاف افکار آسان نیست و به تمرین نیاز دارد. اگر افراد این تمرین ذهنی را انجام ندهند، خلاقیت و اعتماد به نفس آنها در مواجهه با کارهای فکری کاهش خواهد یافت.
در نهایت، اشتاینر میگوید: «نباید محققان جوان را از این کشمکش محافظت کنیم، و آنها نیز نباید با اتکای بیش از حد به ابزارهای هوش مصنوعی خود را محافظت کنند.» من نیز همین نظر را درباره کودکان دارم. باید همه تلاش کنیم استفاده از هوش مصنوعی در نوشتن—چه در خانه و چه در مدرسه—کاهش یابد. البته هوش مصنوعی برای اصلاح اشتباهات گرامری، یافتن منابع و خلاصهسازی محتوا ابزار مفیدی است، اما در زمینه نوشتن اصلی و خلاقانه، باید کودکان و دانشمندان را تشویق کنیم تا خودشان بنویسند و خلاقیت و تلاش فکری خود را تقویت کنند.
